Hoewel Kelvin van der Linde al jaren op het hoogste niveau acteert, was dit de eerste keer dat hij van zo dichtbij met de dood werd geconfronteerd tijdens een raceweekend. De impact daarvan is groot, zo vertelt hij openhartig in gesprek met RacingNews365.
"Het is lastig uit te leggen, want dit was de eerste keer in mijn carrière dat ik een raceweekend meemaakte waarin iemand overleed in dezelfde race waarin ik reed, terwijl het normaal gesproken in de autosport gelukkig zeer zelden voorkomt. Het bracht vreemde emoties met zich mee, om verschillende redenen. Het is natuurlijk enorm tragisch voor hem, voor zijn familie en voor iedereen die erbij betrokken was."
De moderne autosport is veiliger dan ooit, maar volgens Van der Linde schuilt daar ook een gevaar in. De angst lijkt bij veel coureurs naar de achtergrond te zijn verdwenen.
"Ik merkte dat het bij veel coureurs van de jongere generatie - jongens van mijn leeftijd of nog jonger - een wake-up call was. Ik denk dat die ook broodnodig was. In de wereld waarin we nu leven, met de veiligheidsnormen die we in veel GT-auto's hebben, vlak je het idee van de dood min of meer uit."
"In de MotoGP zie je nog dat element van gevaar, maar velen geloven dat de autosport bijna 'onsterfelijk' is geworden; dat we onszelf niet meer kunnen bezeren in deze auto's. Jaar na jaar nemen mensen daardoor meer risico. Je voelt dat mensen niet meer de angst hebben die ze twintig jaar geleden misschien wel hadden."
De klap kwam dan ook hard aan toen bleek dat de techniek niet altijd alles kan voorkomen. "Het was een grote wake-up call voor iedereen dat het nog steeds mis kan gaan en dat je een enorm ongeluk kunt hebben. Dat geldt voor iedereen. Zodra een collega overlijdt op de baan, denk je: 'Oké, dit zou mij ook kunnen overkomen'."
Ondanks het drama werd er op zondag wel geracet. Een besluit dat volgens Van der Linde weloverwogen werd genomen, met de overleden coureur in het achterhoofd. "Hij was iemand die zeer verbonden was met de Nürburgring en er erg gepassioneerd over was. Ik denk dat hij er ook fan van zou zijn geweest dat we ter ere van hem doorgingen met racen. Dat speelde mee in onze beslissing om op zondag te rijden."
Toch was het gevoel in de cockpit verre van normaal. Elke ronde was er de pijnlijke herinnering aan de plek des onheils. "Vanuit het perspectief van een coureur was het heel vreemd. Elke keer dat ik die bocht passeerde, dacht ik: 'Hier heeft gisteren iemand het leven gelaten'. Ik had letterlijk elke ronde kippenvel toen ik erdoorheen reed. Ik was ook wat aarzelend in die bocht, wat denk ik normaal is. Ik vermoed dat anderen hetzelfde voelden."
Wat de crash extra aangrijpend maakte, was de locatie. Het gebeurde niet in een van de beruchte hogesnelheidssecties, maar in een relatief langzaam deel van de baan. Dat bracht de gedachten van Van der Linde aan het malen.
"Het was niet eens de gevaarlijkste bocht van het circuit. Maar juist het feit dat het gebeurde in een bocht waar je het nooit verwacht - omdat het een van de bochten met de laagste snelheid is - zorgt ervoor dat je gedachten gaan dwalen. Je vraagt je af wat er gebeurt als er olie ligt in een van de écht gevaarlijke bochten. Als je instuurt bij hogesnelheidssecties zoals Flugplatz of Schwedenkreuz, waar je met 250 kilometer per uur gaat, gaan je gedachten onwillekeurig die kant op."
Het vereiste volgens de BMW-coureur dan ook een enorme mentale inspanning om de focus op het rijden te houden. "Je moet jezelf echt bewust wegtrekken van die gedachten. Het is contraproductief voor wat je nodig hebt wanneer je snel probeert te zijn en op de limiet rijdt. Het was een strijd met de emoties op zondag."
"Gelukkig was het geen race die bijzonder belangrijk was qua resultaat — het is voor de meesten wel duidelijk dat de voorbereidingsraces voor de 24-uursrace niet veel relevantie dragen — maar het was een gevecht. Het was moeilijk, maar we zijn erdoorheen gekomen. Zo is het nu eenmaal."
Meest gelezen
In dit artikel
Interviews RN365 Nieuwsdossier
Praat mee!