FIA geeft extra tekst en uitleg over nieuw motor-programma: dit is hoe ADUO werkt

De reglementswijzigingen van dit jaar zijn enorm, want niet alleen het chassis is op de schop gegaan, ook de krachtbron heeft een metamorfose ondergaan. En al snel bleek dat niet iedere motorleverancier het even goed voor elkaar heeft. Waar Mercedes en Red Bull naar elkaar wijzen wat betreft het hebben van de sterkste verbrandingsmotor, kent Honda grote problemen met zijn krachtbron.

Om te voorkomen dat één of meerdere motorleveranciers de komende jaren een onoverbrugbaar voordeel hebben, heeft de FIA ervoor gekozen om het Additional Development and Upgrade Opportunities-programma, beter bekend als ADUO, in het leven is geroepen. Dit programma moet de leveranciers die achterblijven qua prestaties een extra duwtje richting de rest van het veld geven.

De FIA maakt gebruik van drie meetmomenten om te bepalen welke teams voldoen aan de eisen om gebruik te maken van ADUO. Leveranciers die minstens 2% achterlopen op het vermogen van de beste krachtbron, krijgen hulp van de FIA om verbeteringen te treffen. De eerste deadline is na de komende GP in Canada. Om mensen een opfriscursus te geven over ADUO, deelt de FIA een artikel waarin het programma wordt uitgelegd.

Financiële ademruimte

Om te beginnen is het belangrijk om te weten dat ADUO geen verkapte vorm van Balance of Performance is. Het programma richt zich vooral op het verlichten van de financiële druk. Niet alleen de teams hebben een budgetplafond, ook de motorleveranciers mogen maar beperkte financiële middelen gebruiken. Leveranciers die achterlopen op de concurrentie, krijgen met ADUO wat meer ademruimte op dit gebied.

"Het is belangrijk om duidelijk te maken dat ADUO geen soort balance-of-performance mechanisme is. Een team of motorfabrikant krijgt dus niet plots meer brandstofstroom of meer of minder ballast. Het is in feite een mechanisme voor verlichting binnen het budgetplafond, waarbij een motorfabrikant die tijdens een beoordelingsperiode aan de ADUO-criteria voldoet, de kans krijgt om zijn motor te ontwikkelen dankzij een aanpassing van het budgetplafond", legt Single Seater-directeur Nikolas Tombazis uit.

"Dat mag niet worden onderschat, maar een fabrikant moet nog steeds de beste motor bouwen om te winnen. Het is geen wondermiddel, en het is ook niet alsof de FIA simpelweg ‘punten’ uitdeelt aan wie achterligt. Het biedt alleen extra ruimte om te ontwikkelen binnen het kader van het technische reglement."

De leveranciers die achterlopen kunnen als het ware kosten van hun budgetplafond aftrekken, waardoor ze meer geld kunnen besteden. Dit jaar ligt het budgetplafond op ongeveer 130 miljoen dollar. Achterhoedeleveranciers mogen dankzij ADUO dus meer geld uitgeven dan dit bedrag. Om hoeveel geld het gaat, zie je in de tabel hieronder.

Upgraden van de motor

Leveranciers die in aanmerking voor ADUO komen, krijgen niet alleen extra ruimte op het budgetplafond. Ook krijgen zij de kans om de motor te upgraden. De motoren zijn dit jaar als het ware bevroren, wat inhoudt dat er geen aanpassingen aan mogen worden gedaan, met uitzondering dus van de leveranciers met een achterstand.

Bij een achterstand van 2% of minder krijgen leveranciers geen zogenaamde 'upgradetokens'. Bij een achterstand van 2% tot 4% één upgradetoken. Bij een achterstand van meer dan 4% worden er twee upgradetokens toegekend. Eén token staat voor upgrades aan één specifieke groep onderdelen van de verbrandingsmotor.

Maar ook hierin zitten nuances. Zo mag een leverancier niet de gehele motor upgraden. De FIA heeft een specifieke lijst met 'pakketten' gedeeld die een upgrade mogen krijgen. Denk aan bijvoorbeeld de verbrandingskamer of de uitlaat. Met één token mag je dus bijvoorbeeld de hele uitlaat upgraden, maar meer ook niet. Een complete herziening van de motor bijvoorbeeld, is verboden.

Daarnaast is de uitvoering van de upgrades nog altijd gebonden aan het budgetplafond. Hoewel ADUO een verruiming van het budgetplafond biedt, is deze verhoging beperkt. Als een fabrikant bijvoorbeeld een budgetverruiming van 3 miljoen dollar krijgt, maar de gewenste upgrade 5 miljoen kost, dan mag het plafond alsnog niet overschreden worden.

De fabrikant moet dus extreem efficiënt te werk gaan en keuzes maken: alleen de upgrades die binnen de nieuwe, verhoogde financiële ruimte passen, kunnen daadwerkelijk op de auto worden gezet.

Als laatste is het belangrijk om te melden dat upgrades alleen voor het huidige jaar gelden. Krijgt een leverancier na Canada een upgradetoken, maar gebruikt het deze niet in 2026, dan gaat de kans verloren.

Conclusie

Kortom: ADUO is geen Balance of Performance maar een handreiking richting leveranciers die bij de ontwikkeling van de krachtbron op achterstand zijn gekomen. Deze leveranciers krijgen afhankelijk van hun achterstand extra bestedingsruimte op het budgetplafond en de kans om delen van de verbrandingsmotor te upgraden.

Zodoende moeten de grotere achterstanden van bepaalde leveranciers, denk bijvoorbeeld aan Honda, op de lange termijn verkleinen. Tenminste, als er efficiënt wordt omgegaan met deze kansen. Het doel van ADUO is dan ook niet om het speelveld volledig gelijk te trekken, maar vooral om de grote verschillen te verkleinen, zodat de rangorde in de Formule 1 niet puur bepaald wordt door de werking van de krachtbron.