Het mysterieuze Red Bull-probleem dat Verstappen al tijden parten speelt

Max Verstappen sprak in Monza en Madrid over car degradation, een heel specifiek fenomeen dat niet zomaar hetzelfde is als normale bandenslijtage. Het duidt namelijk op een breder probleem: het algehele prestatieverlies van de auto naarmate de race vordert en de ronden verstrijken.

In feite uit dit fenomeen zich totaal tegen de verwachting in. Normaal gesproken levert een lagere hoeveelheid brandstof namelijk tijdswinst op en helpt het bij het sparen van de banden. In dit geval wordt de bandenslijtage juist in de hand gewerkt door het geleidelijk opbranden van de benzine.

Om uit te leggen wat er precies gebeurt: een auto met car degradation is simpelweg beter in balans als hij met een volle tank rijdt. Hoewel het lagere gewicht qua rondetijd eigenlijk een voordeel op zou moeten leveren, zorgt de ontstane onbalans ervoor dat dit voordeel volledig verdampt. Sterker nog: het slaat om in een nadeel bij het managen van de banden.

Optimalisatie van de auto

De RB22 laat zien hoeveel invloed het dynamische aspect — oftewel het chassis en de ophanging — heeft op zowel het gebruik van de banden als het optimaal benutten van de power unit, wanneer dit niet perfect geoptimaliseerd is. 

Een auto die uit balans is, zorgt er niet alleen voor dat je het maximale vermogen van de motor niet kunt benutten, maar beperkt ook de strategische opties. Dit kan het team vooraf al dwingen tot specifieke keuzes qua bandencompounds of het aantal geplande pitstops.

Kortom: car degradation is niets anders dan het complexe totaalplaatje van de gevolgen die een conceptueel probleem kan hebben op de snelheid in de race. Als een ontwerp fouten bevat, of simpelweg kampt met problemen qua aerodynamische en vooral mechanische balans, verzacht een lichtere auto gedurende de race die negatieve effecten niet, maar vergroot het ze juist uit. 

Hierdoor worden bepaalde tactieken, zoals het monteren van een set softs in de slotfase om tijd goed te maken, onmogelijk.