Red Bull omarmt klagende Verstappen: "Daar hoort pijn lijden bij"

Op papier kende Red Bull een uitstekend resultaat in Canada. Met stip de beste van het jaar ook. Max Verstappen eindigde de race na een fraai gevecht met Lewis Hamilton op de derde plaats, terwijl Isack Hadjar, ondanks een reeks aan straffen, op de vijfde plaats eindigde, een ronde achter winnaar Kimi Antonelli. Toch heerste er nog enige ontevredenheid bij de coureurs, vooral over het gevoel in de auto.

Lauren Mekies kan dat enigszins begrijpen, maar wil in gesprek met de pers na de race benadrukken dat dit soort weekenden erbij horen, wil je de sprong naar de top weer maken. Er moeten risico's genomen worden, en niet ieder risico pakt even goed uit. 

Daarnaast richt de Red Bull-teambaas zich ook op de weekenden van beide heren. Daarin is Mekies vooral complimenteus: "Ik denk dat Isack Hadjar een erg sterk weekend heeft gereden. Eerlijk is eerlijk: ook zijn eerste drie races waren sterk. Miami was lastig voor hem, maar dit weekend zat hij met de auto meteen in het juiste werkvenster."

"Snelheid was tijdens de race niet het probleem. Er waren die tijdstraffen - één minuut straf is te veel. Tenminste, alles bij elkaar opgeteld kreeg hij ongeveer een minuut straf. Maar als je kijkt naar zijn pure snelheid en onderliggende performance, zat hij gewoon op het juiste niveau."

Ontevredenheid als stimulans

Ook Verstappen klaagde het hele weekend over de auto, maar eindigde wel voor het eerst dit seizoen op het podium. Mekies vertelt dat het team actief risico's neemt in de afstelling en de ontwikkeling van de RB22. Soms doet dat even pijn, maar op de lange termijn zou dit zijn vruchten moeten afwerpen.

"Het was lastig daarbuiten, maar om even terug te komen op de opmerkingen over kwalificatie en het tevreden krijgen van coureurs met de auto: dat is een heel moeilijk spelletje."

"Max was zaterdag bijvoorbeeld extreem ontevreden over de auto, terwijl hij maar drie tienden van pole verwijderd was. Hij reed een sterke race, maar had ook het gevoel dat het veel beter had gekund. Voor ons is dat juist een extra uitnodiging om verder te blijven verkennen, om meer risico te nemen en de pijn te accepteren - want bij risico nemen hoort ook pijn lijden."

"Het gaat er juist om dat we dit soort gevoel bij de coureurs krijgen: dat ze ons blijven pushen en zeggen 'Ja, we zitten misschien vier of vijf tienden achter de beste auto’s, maar het voelde alsof er veel meer in zat'. Dat is voor ons alleen maar een stimulans om te blijven doorontwikkelen, risico’s te blijven nemen en verder te blijven zoeken."