Williams verbaast F1-wereld met oerlelijke 'Walrusneus' - terugblik

Het is exact 22 jaar geleden dat Williams de FW26 presenteerde. De auto stond niet bekend om zijn resultaten, maar juist om zijn uiterlijk. De neus week namelijk af van die van de concurrentie. Maar wat een hoogstaande technische innovatie moest worden, bleek uit te monden in een complete mislukking. 

Het radicale concept van aerodynamicus Antonia Terzi zag er op papier veelbelovend uit. Door de neus drastisch in te korten en twee opvallende 'slagtanden' toe te voegen, hoopte Williams de concurrentie te verrassen. Verrassen deed het ontwerp ook, maar niet op een positieve manier. De 'Walrusneus', zoals het ontwerp bekend zou komen te staan, werd gezien als een oogzeer.

Patrick Head, destijds de technisch directeur van Williams, verdedigde de Walrusneus bij de presentatie: "Het is geen stylingoefening. We hebben een deel van de neus weggenomen om meer vrijheid voor de luchtstroom te creëren."

Het team hield stevig vast aan het geloof in de innovatieve benadering. Het verkorten van de neus zou de luchtstroom effectiever moeten maken, terwijl de bijzondere twin-keel ophanging extra voordelen zou bieden. Voor buitenstaanders zag het er bizar uit, maar Williams was overtuigd van zijn technische voorsprong.

Juan Pablo Montoya toonde zich aanvankelijk positief tijdens de eerste tests. "Ik denk dat de auto een uitstekend potentieel heeft", verklaarde hij enthousiast. "Alles voelt precies goed." Het optimisme zou echter van korte duur blijken.

Theorie vs. praktijk

Al snel werd duidelijk dat de Walrusneus grote nadelen had. Head gaf later toe dat de 'slagtanden' vooral voor problemen zorgden. De neus kwam met grote moeite door de verplichte crashtests heen. Het resultaat was een zwaardere neus, waardoor de balans en stabiliteit van de auto sterk verminderd werden. 

Head stipte later de tekortkomingen van het ontwerp aan: "Het gaf een minimaal voordeel aan de prestaties van de voorvleugel en die twee pilaren waren te vergelijken met het proberen om een vliegtuig achteruit te laten vliegen. Iedere vorm van zijwind had een enorm negatief effect op het besturen van de auto."

Williams, dat in de jaren ervoor regelmatig meestreed om overwinningen, kende een teleurstellend begin van het seizoen door dit radicale ontwerp. De auto oogde af en toe bloedsnel, maar kon niet opboksen tegen de dominante Ferrari, en legde het ook af tegen Renault en BAR. Twee podiumfinishes voor Juan Pablo Montoya waren schamele hoogtepunten in een verder moeilijk seizoen.

De Walrusneus was dan ook geen lang leven beschoren. Na twaalf Grands Prix ging het ontwerp de prullenbak in. Williams verscheen tijdens de GP van Hongarije met een conventionele neus aan de start. De resultaten werden niet heel veel beter, al wist Ralf Schumacher in Japan tweede te worden, en wist Montoya in de Braziliaanse regen zijn eerste en enige overwinning van het seizoen te behalen. 

Het Walrusneus-experiment blijft een van de meest herinnerde designmissers in de Formule 1. Head blikte jaren later terug: "Het was best wel een ramp, maar wel geboren uit oprechte innovatie." Het toont aan dat in de Formule 1 zelfs de meest creatieve ideeën kunnen falen wanneer theorie en praktijk botsen. De FW26 staat symbool voor een tijd waarin teams nog durfden te experimenteren met radicale concepten, ook al was het risico op mislukking groot.