Breekpunt in Red Bull-relatie na absolute doodzonde in Turkije - terugblik

Sebastian Vettel en Mark Webber werden in 2009 teamgenoten bij Red Bull Racing, nadat de Duitser promoveerde vanuit zusterteam Scuderia Toro Rosso. Webber werd altijd gezien als een bewezen coureur die nooit een echte kans had gekregen op de wereldtitel, terwijl Vettel na zijn eerste volledige F1-seizoen juist als een enorm talent werd beschouwd. In het eerste jaar van hun samenwerking bewees Vettel echter dat hij van de twee de meeste potentie had door als enige de druk op de uiteindelijke wereldkampioen Jenson Button op te voeren.

De eerste echte kans op de wereldtitel ontstond echter in 2010. Voor het eerst wist Red Bull een auto te ontwikkelen die kon worden gezien als de snelste van het hele veld, al was de concurrentie moordend, met zowel Scuderia Ferrari als McLaren als grote uitdagers. Na de zesde ronde in Monaco, gewonnen door Webber, was de stand in het kampioenschap bijzonder spannend.

Webber en Vettel hadden allebei 78 punten gescoord. Ze werden op de voet gevolgd door Fernando Alonso (75) en Button (70), terwijl Felipe Massa (61) en Lewis Hamilton (48) ook op korte afstand stonden. Ook Robert Kubica (59) presteerde verrassend sterk in een duidelijk mindere Renault F1 Team.

Webber en Vettel gingen dus nek-aan-nek in de titelstrijd, waardoor een felle maar op het oog gezonde rivaliteit ontstond. De zevende race van het seizoen, de 2010 Turkish Grand Prix, zou de onderlinge verstandhouding echter voorgoed veranderen.

Het sleutelmoment

Webber zou de race vanaf poleposition beginnen, gevolgd door Hamilton, Vettel en Button. De McLaren- en Red Bull Racing-coureurs voerden tijdens de openingsronden ook het veld aan, waarbij Hamilton de druk op Webber opvoerde en Button hetzelfde deed bij Vettel. Dat werd even later op een lager pitje gezet toen McLaren ontdekte dat het brandstofverbruik hoger lag dan verwacht.

Na de eerste serie pitstops vond één wijziging in de rangorde plaats. McLaren verpestte de pitstop van Hamilton, waardoor Vettel opschoof naar P2. In die volgorde zouden de vier kemphanen elkaar vervolgens blijven volgen. Ondertussen dreigde er ook nog regen, al zouden uiteindelijk slechts enkele druppels vallen.

Met nog twintig ronden te gaan begon Vettel, die ogenschijnlijk meer grip in zijn banden wist te behouden, de druk op Webber verder op te voeren. Twee ronden later had de Duitser zo’n goede lijn door de viervoudige apex van bocht 8, dat hij een aanval kon voorbereiden. Die zou volgen op het rechte stuk aan het einde van de ronde.

Vettel kwam naast Webber, maar daarna ging het helemaal mis voor Red Bull: Vettel stuurde terug richting de racelijn, maar raakte daarbij zijn teamgenoot. De twee schoten van de baan. De botsing betekende direct het einde van de race voor Vettel, terwijl Webber terugviel tot achter beide McLarens en uiteindelijk als derde finishte. Hamilton won uiteindelijk de race en mengde zich daardoor weer bovenin de titelstrijd, terwijl Button met zijn tweede plaats voorbij Vettel ging en verder inliep op Webber. Vettel viel terug naar P5.

De nasleep

Vettel en Webber wezen elkaar na de race allebei aan als schuldige. Zelfs nog tijdens de race, vlak na de crash, maakte Vettel allerlei handgebaren die ongetwijfeld voor Webber bedoeld waren. De internationale media zagen direct voer voor discussie en een relletje leek in de maak.

Teambaas Christian Horner probeerde de boel te de-escaleren door te stellen dat beide coureurs een aandeel hadden in het incident en elkaar meer ruimte hadden moeten geven. Horner onthulde later dat Webber vlak vóór het incident zijn motor in een lagere stand had gezet om brandstof te sparen, waardoor Vettel sneller naderde. Daarmee toonde Horner indirect begrip voor de aanval van Vettel.

Helmut Marko was veel directer en minder objectief in zijn oordeel. Hij gaf Webber openlijk de schuld van het voorval, omdat de Australiër wist dat hij langzamer was dan Vettel, maar hem niet simpelweg voorbij liet. De reactie van Marko zorgde voor nog meer voer voor de pers, die daar dankbaar gebruik van maakte. Uiteindelijk zorgde dat ervoor dat Marko zijn woorden enigszins nuanceerde en alsnog het standpunt van Horner onderschreef.

De internationale pers was het daarnaast grotendeels eens: de crash was de schuld van Vettel. Webber hield zijn lijn vast, terwijl Vettel naar binnen stuurde, vermoedelijk in de veronderstelling dat er voldoende ruimte was en de inhaalactie al afgerond was. De woorden van Marko bevestigden bovendien het beeld dat er binnen Red Bull Racing sprake was van een pro-Vettelbeleid.

Red Bull ontkende dat, maar gaf Vettel later wel de voordelen die normaal gesproken bij een eerste rijder horen. Op 2010 British Grand Prix bijvoorbeeld, toen Vettel de nieuwe specificatie voorvleugel van Webber kreeg nadat zijn eigen exemplaar beschadigd was geraakt. Webber won uiteindelijk de race en sprak daarna via de boordradio de inmiddels iconische woorden uit: “Not bad for a number two driver.”

Vettel zou tussen 2010 en 2013 vervolgens vier wereldtitels behalen als coureur van de Oostenrijkse renstal.

De crash in Turkije wordt echter nog altijd gezien als hét sleutelmoment in de verzuurde relatie tussen beide Red Bull-coureurs, die uiteindelijk tijdens de 2013 Malaysian Grand Prix met de beruchte Multi-21-controverse zijn dieptepunt bereikte. Webber verliet Red Bull na 2013 en beëindigde zijn Formule 1-loopbaan, terwijl Vettel in 2015 vertrok naar Scuderia Ferrari.