De gigantische startcrash die de FIA koste wat kost wil voorkomen

De nieuwe reglementen hebben voor de nodige wijzigingen gezorgd, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Vooral de startprocedure is al geruime tijd onderwerp van gesprek. Door het verdwijnen van de MGU-H in de krachtbron van de F1-auto's is het voor de coureurs lastig om de turbo goed op gang te krijgen tijdens racestarts. Ze proberen dit te compenseren door de auto geruime tijd stationair op hoge toeren te laten draaien.

Tijdens de wintertests in Bahrein heeft de FIA geëxperimenteerd met een nieuwe startprocedure, waarbij de coureurs de benodigde tijd krijgen om de turbo op te warmen voordat de lichten uitgaan. Toch blijft het onzeker hoe de racestarts zullen verlopen tijdens een 'echte' Grand Prix. De vrees is dat enkele auto's duidelijk beter wegkomen dan anderen, wat kan leiden tot chaotische starts, zeker op circuits waar het al dringen is naar bocht 1.

Albert Park is zo'n circuit. Een niet al te lang recht stuk wordt gevolgd door een smalle, relatief snelle chicane. De auto's worden als het ware door een soort trechter geleid. De kans op incidenten bij de start in Australië is daarom sowieso relatief hoog. Dat werd in 2002 al duidelijk toen bijna het halve veld al uitgeschakeld was voordat de eerste ronde was voltooid.

Een vliegende start

3 maart 2002. De Grand Prix van Australië, en daarmee de start van het seizoen 2002, stond op het punt van beginnen. Rubens Barrichello pakte de dag ervoor poleposition door 0,005 seconde sneller te zijn dan teamgenoot Michael Schumacher. Ralf Schumacher zou achter beide Ferraris starten, voor het McLaren-duo David Coulthard en Kimi Räikkönen.

De start van Ralf Schumacher was uitstekend. Al snel passeerde hij zijn broer Michael en dook in de slipstream van Barrichello, in de hoop de Braziliaan te passeren bij het aanremmen van bocht 1. Zo ver zou het echter nooit komen.

Barrichello remde namelijk eerder dan Ralf Schumacher had verwacht. Het resultaat was een enorme crash, waarbij de Williams-coureur de Ferrari van de Braziliaan praktisch als springschans gebruikte. De neus van de Williams ging de lucht in, waarna de rest van de auto ook werd gelanceerd. De vlucht eindigde in de grindbak, waar Schumacher met hoge snelheid doorheen gleed, om tot stilstand te komen in de bandenstapel. Het leverde spectaculaire beelden op, die hieronder te zien zijn.

Daar bleef het echter niet bij. Door de ravage die vooraan ontstond, ging het ook halverwege het veld helemaal mis. Maar liefst zes auto's raakten betrokken bij een ophoping in bocht 1 en 2. Giancarlo Fisichella, Felipe Massa, Nick Heidfeld, Jenson Button, Olivier Panis en Allan McNish vonden allemaal hun Waterloo daar. Vooral de auto van Heidfeld was zwaar gehavend; de hele sidepod was opengebroken, waardoor een goed kijkje op de binnenkant van zijn bolide mogelijk was.

Een nieuwe sensatie?

Met nog maar twaalf auto's in de race, waarbij zeven auto's van de top twaalf uit de kwalificatie waren geëlimineerd, bood dat kansen voor de coureurs die normaal gesproken genoegen hadden moeten nemen met een plaats in de achterhoede. Uiteindelijk wordt de GP van Australië in 2002 niet alleen herinnerd om de totale chaos bij de start, maar ook door het opvallende optreden van een nieuwe thuisheld.

Mark Webber maakte namelijk zijn debuut voor Minardi, dat al jaren genoegen moest nemen met het oprapen van kruimels tijdens chaotische races. De Australiër kwalificeerde zich al knap als achttiende en wist optimaal gebruik te maken van het gestunt van de mannen voor hem tijdens de openingsronde. Hij finishte de race uiteindelijk als vijfde, goed voor twee punten.

Of we een soortgelijk verhaal gaan meemaken komend weekend, is natuurlijk nog de vraag. Met de nogal weifelende startprocedure kan dat echter allerminst worden uitgesloten. Wie weet leidt het tot een knotsgekke race, met een nog bijzonderdere uitslag.