De vijf beste Amerikaanse coureurs uit de geschiedenis van de F1

Amerika is een land waar autosport al sinds jaar en dag enorm populair is. Van oudsher staan de IndyCar- en NASCAR-kampioenschappen centraal in The States. Het is pas recentelijk dat de Formule 1 écht gewaardeerd wordt aan de andere kant van de Atlantische Oceaan en dat komt mede doordat Liberty Media - een Amerikaanse organisatie - inmiddels eigenaar is van de Formule 1. Zij zorgen voor flink wat marketing- en communicatie hun land van herkomst. Tóch kende de Formule 1 redelijk wat Amerikaanse coureurs door de jaren heen. Sommigen waren succesvol, sommigen wat minder. Wij hebben de vijf best presterende coureurs uit de VS voor je op een rijtje gezet.

5. Richie Ginther

Richie Ginther maakte gedurende de jaren zestig 52 starts in de Formule 1 voor teams als Ferrari, BRM en Cooper, maar het was het team van Honda waar hij de meeste succes boekte. Hij behaalde de allereerste Grand Prix-overwinning toen hij uitkwam voor de Japanse fabrikant. Dit bleek de enige overwinning in Ginthers carrière te zijn, die neen goede band had was met zijn landgenoot Phil Hill. Ze groeiden samen op in Santa Monica, Californië. Ginther hielp met het voorbereiden van Hills bolides terwijl Hills carrière zich ontvouwde. Ze raceten samen in de Carrera Panamericana wegwedstrijd en eindigden als tweede in 1954. Met een schitterend sportwagenrecord op zijn naam, sloot Ginther zich aan naast Hill bij Ferrari voor een aantal Formule 1-races in 1960, met als hoogtepunt in een één-twee finish op het circuit van Monza, geleid door Hill. Ze bleven teamgenoten in 1961, waarbij Ginther drie keer op het podium stond en als vijfde eindigde in het kampioenschap, terwijl Hill de titel won. Zijn tijd bij BRM omvatte veel meer podiumplaatsen en een gedeelde tweede plaats in het klassement van 1963. Ginthers overstap naar Honda resulteerde in een beroemde overwinning in de Mexicaanse Grand Prix van 1965, waarin Ginther zijn eerste werd vòòr mede-Amerikaan Dan Gurney. Na race in Mexico nam Ginther nog slechts vijf keer deel aan een Grand Prix. Hij overleed in 1989 op 59-jarige leeftijd na een hartaanval tijdens zijn vakantie.

4. Peter Revson

Peter Revson, afkomstig uit New York, begon met het racen in sportwagens terwijl hij aan de University of Hawaii studeerde en richtte al snel zijn aandacht op de Formule 1. Hij stak de oceaan over om zijn kamp op te zetten in het Verenigd Koninkrijk en racete begin jaren 1960 in heel Europa. Voormalig Formule 1-coureur Reg Parnell gaf Revson een kans om voor zijn team te racen in 1964. De dood van de Brit aan de vooravond van het seizoen, samen met een niet competitieve Lotus 24, beperkte de samenwerking tot een handvol vruchteloze races. Op dat moment keerde Revson terug naar de Verenigde Staten om zijn carrière opnieuw op te bouwen. Een belangrijke doorbraak kwam toen McLaren hem een stoel gaf voor de Indianapolis 500 van 1970, hetzelfde jaar waarin hij samen met acteur Steve McQueen tweede werd achter Mario Andretti in de 12 uur van Sebring. Hij verstevigde zijn band met McLaren, behaalde poleposition en eindigde als tweede in de Indy 500 van 1971, terwijl hij ook de Can-Am-titel greep. Deze prestaties wekten veel interesse in het Formule 1-paddock en leidden ertoe dat Tyrrell hem een kans gaf voor de seizoensfinale op het circuit van Watkins Glen. In 1972 maakte Revson zijn fulltime debuut in de Formule 1 met McLaren. Hij stond al snel op het podium en sloot 1973 af met twee overwinningen. Toch vond de teamleiding dat voormalig kampioen Emerson Fittipaldi de betere keuze was voor 1974, wat Revson aanzette om zich bij Shadow aan te sluiten, waar zijn Formule 1-carrière en leven tragisch werden beëindigd door een testongeval.

3. Phil Hill

Phil Hill groeide op in Californië waar hij in zijn tienerjaren aan de slag ging als monteur. Later vertrok hij naar Europa om zijn droom na te jagen: racen. Hij begon bij Jaguar en tekende later bij Ferrari, waarmee hij de eerste Amerikaan werd die F1-wereldkampioen werd. In 1958 scoorde Phil verschillende podiumplaatsen. Met verdere podiumplaatsen in 1959 en zijn eerste overwinning op Ferrari-terrein in 1960, gaf de nieuwe achterwiel aangedreven 'sharknose' 156 van het team Hill wat hij nodig had om in 1961 een gooi te doen naar de titel. Teamgenoot Wolfgang von Trips had echter hetzelfde idee. De strijd tussen de teamgenoten kwam vroegtijdig en op tragische wijze tot een einde. Tijdens de één-na-laatste ronde van het seizoen in Monza crashte Von Trips zwaar, waarna hij om het leven kwam, alsmede verschillende toeschouwers. Hill vervolgde de race en scoorde zijn derde en laatste overwinning in de Formule 1. Met zijn zege stelde hij ook de titel veilig. Hill bleef nog een seizoen bij de Scuderia en verhoogde zijn aantal F1-podiumplaatsen naar 16, waarna hij zich aansloot bij een door ex-Ferrari-personeel gevormd ATS-team. Later vetrok hij naar Cooper, waar hij nog één punt scoorde voordat hij de sport verliet.

2. Dan Gurney

Dan Gurney markeerde zichzelf als een van de beste Amerikaanse coureurs in 86 Grands Prix van eind jaren vijftig tot begin jaren zeventig, racend voor teams als Ferrari, BRM, Porsche, Brabham en McLaren. Daarnaast vormde hij zijn eigen team: Anglo American Racers (AAR). Gurney toonde vrijwel onmiddellijk belofte met een tweede plaats in zijn tweede race voor Ferrari tijdens de Grand Prix van Duitsland in 1959, maar verliet het team kort voordat ze hun krachtige 156-bolide ontketenden, waarmee mede-Amerikaan Hill in 1961 de titel binnensleepte. Een soortgelijk scenario deed zich later opnieuw voor. Toen Gurney BRM verliet voor Porsche werd BRM kampioen. Later maakte hij nogmaals een dergelijke situatie mee. Na drie jaar bij Brabham te hebben gereden vormde Gurney AAR in 1965. In 1966 en 1967 werd Brabham kampioen. Als zodanig had het aantal van vier overwinningen dat Gurney behaalde - één voor Porsche, twee bij Brabham en één voor zijn eigen team - waarschijnlijk veel hoger 'moeten' zijn. Right place, wrong time. Gurney wordt ook erkend voor het starten van de traditie van het spuiten van champagne op het podium. Hij was de eerste coureur die dit deed; na zijn overwinning in de 24 uur van Le Mans in 1967. Daarnaast leidde Gurneys zoektocht naar meer neerwaartse druk bij AAR tot het ontwerpen van wat nu bekend staat als de 'Gurney flap', een apparaat dat tot op de dag van vandaag veel wordt gebruikt in de autosport.

1. Mario Andretti

Geboren in Montona (toen Italië, nu Kroatië) in 1940, verhuisde Mario Andretti als kind naar Nazareth, Pennsylvania. Hij kreeg al op jonge leeftijd zijn eerste kennismaking met autoracen op een lokale onverharde racebaan, samen met zijn tweelingbroer Aldo. Later bleek dit het begin van een reis die hem naar de Formule 1 zou brengen. Hij behaalde 12 zeges, 19 podiumplaatsen, 18 polepositions en een wereldtitel gedurende zijn Formule 1-carrière, die in de jaren zestig begon en eindigde in de jaren tachtig. Andretti's prestaties zijn des te indrukwekkender gezien het feit dat hij zijn Formule 1-uitstapjes aanvankelijk combineerde met een reeks kampioenschappen in de Verenigde Staten. Met name zijn poleposition tijdens zijn debuut voor Lotus in Watkins Glen in 1968 en de overwinning voor Ferrari bij de openingsrace van 1971 in Kyalami lieten zien wat voor potentieel hij had. Toen hij fulltime overstapte naar de F1 en racete voor het Lotus-team waarmee hij zijn debuut maakte, duurde het niet lang voordat Andretti een regelmatige winnaar werd en de strijd aanging voor de Formule 1-wereldtitel. Deze veroverde hij in 1978, terwijl hij omging met de tragedie van het overlijden van zijn teamgenoot Ronnie Peterson. In de jaren die volgden wist Andretti geen potten meer te breken in de Formule 1. In 1981 stapte hij over naar Alfa Romeo waar hij slechts één keer punten behaalde. In 1982 kwam hij gedurende drie Grands Prix uit voor Ferrari. Tijdens de Scuderia's thuisrace in Monza werd Andretti derde: een bijzonder moment voor de Amerikaan met Italiaanse roots. Tegenwoordig is Andretti betrokken bij de oprichting van een nieuw Formule 1-team: Andretti Formula Racing .

Eervolle vermelding: Eddie Cheever

Eddie Cheever bracht meer dan 10 jaar door in de Formule 1 en heeft daardoor nog steeds het record voor de meeste Grand Prix-starts door een Amerikaan, met 132 starts uit 143 inschrijvingen (waaronder diverse mislukte kwalificatiepogingen). Na een paar van die mislukte kwalificaties met Theodore begin 1978, wist Cheever toch een startplek te bemachtigen op de grid voor de Zuid-Afrikaanse Grand Prix van dat jaar, met Hesketh. De coureur, geboren in Phoenix en opgegroeid in Rome, reed echter slechts acht ronden vanwege technische problemen. Na nog een succesvol Europees Formule 2-seizoen keerde hij in 1980 fulltime terug naar de Formule 1 met Osella, en maakte vervolgens de overstap naar Tyrrell in 1981 en Talbot-Ligier in 1982, waar hij zijn eerste punten en podiumplaatsen in zijn veelbewogen carrière behaalde. Cheever racete vervolgens voor Renault, Benetton, Haas (niet gerelateerd aan het huidige team) en Arrows. In totaal behaalde Cheever zeventig punten en negen podiumplaatsen, maar hij slaagde er niet in om een poleposition of een raceoverwinning te behalen.