Schreeuwend kwam hij over de finish. Een ronde lang gilde hij het uit via de radio. Terug op de grid, nadat hij zijn RB16B had geparkeerd bij het bord met daarop nummer 1, kon Max Verstappen het niet geloven. Hij sprintte naar zijn team, vloog hen in de armen. Tranen vloeide. Even later kwam het moment waar hij even achter de schermen ging zitten. Zijn vader, Jos, hurkte. Ze kijken elkaar even aan. Een glimlach. Het besef was daar. We hebben het samen geflikt. We zijn wereldkampioen Formule 1.
Verstappen in de wachtkamer
Er kwamen echter na alle podiumceremonies en persconferenties nog twee protesten van Mercedes, waardoor Verstappen weer even in onzekerheid zat. Toen die twee protesten werden afgewezen, barstte het feest en de daarbij behorende emoties echter los. "Dit was niet goed voor mijn hart", blikt Max terug in gesprek met De Telegraaf . "Dan heb ik het over de hele dag. Natuurlijk was ik nerveus, vanaf de ochtend al. Het zit het hele seizoen zo dicht bij elkaar. Nee, deze emoties heb ik nog nooit gevoeld. Er komt niets bij in de buurt. Al die emotie man. Het was echt een gekkenhuis. Als je dan ook nog zo lang moet wachten op die beslissing, dan is dat niet fijn", aldus de Nederlander.
Typisch einde van het jaar
Na een seizoen vol controverse, crashes en protesten, was dit een passend einde, meent Verstappen. Misschien is het wel typerend voor dit seizoen. Ik wist dat het moeilijk ging worden, maar dacht: ik geef niet op, ga tot het laatste rondje vol gas en dan zien we wel waar we eindigen." Dat Max wat geluk had aan het einde van de race, beseft hij zich maar al te goed. "Natuurlijk moet je dan een beetje geluk hebben. Dat hebben we gehad, maar je moet de kans wel grijpen. Dat hebben we gehad, maar dan moet je je kans wel grijpen. Dat hebben we gedaan", aldus Verstappen.
Meest gelezen
