De meest beruchte conflicten tussen teamgenoten ooit in de Formule 1

Lando Norris en Oscar Piastri (McLaren, 2023-2025)

We beginnen met Lando Norris en Oscar Piastri als meest recente voorbeeld, ook al was de rivaliteit tussen de twee coureurs nog heel netjes, vergeleken met anderen in deze lijst. Het was echter lang niet altijd gezellig bij het team uit Woking. De wrijving ontstond voor het eerst tijdens de GP van Hongarije in 2024, toen Norris werd gevraagd Piastri voorbij te laten nadat het team koos voor gesplitste strategieën.

Op dat moment was er verder geen vuiltje aan de lucht, aangezien beide coureurs niet echt meededen om de wereldtitel. Dat veranderde afgelopen jaar. Ineens waren beide McLaren-coureurs elkaars grootste titelrivalen. Lang leek alles onder controle, totdat Norris in Canada tijdens een opportunistische inhaalpoging zijn auto kapot reed na contact met Piastri.

Het moment waarop de heren de poppen echt aan het dansen kregen, was in Italië. Een mislukte pitstop van Norris zorgde ervoor dat Piastri hem voorbijging. Het team liet via de boordradio weten dat de twee coureurs weer van positie moesten wisselen. Dit gebeurde, iets waar veel fans het niet mee eens waren.

In Singapore laaide de discussie over teamorders opnieuw op, toen Norris Piastri op vrij agressieve wijze inhaalde in de openingsronde. Piastri eiste dat Norris de positie terug zou geven, maar het team sloeg die gedachte af, wat duidelijke onvrede aan de kant van de Australiër tot gevolg had. Tijdens de sprintrace in Austin raakten de twee coureurs elkaar zelfs, met een dubbele DNF tot gevolg. Daarbij moet gezegd worden dat ook andere coureurs hierbij betrokken waren, en vooral Norris geen blaam trof.

Uiteindelijk ging Norris met de titel aan de haal. De Brit eindigde twee punten voor een herboren Max Verstappen, terwijl Oscar Piastri genoegen moest nemen met de derde plaats. Of de rivaliteit tussen beide heren ook in de toekomst zo beheerst zal blijven wanneer ze opnieuw om de wereldtitel strijden, valt nog te bezien.

Lewis Hamilton en Nico Rosberg (Mercedes, 2013-2016)

Lewis Hamilton en Nico Rosberg waren jeugdvrienden die samen in karting raceten. In 2013 werden ze herenigd bij Mercedes, wat aanvankelijk een droomduo leek. Dat veranderde echter snel toen de Duitse renstal in 2014 het dominante team werd.

De eerste scheurtjes ontstonden tijdens de Grand Prix van Monaco in 2014. In Q3 blokkeerde Rosberg bij Mirabeau Hamiltons ronde door zijn auto in de uitloopstrook te parkeren. De stewards onderzochten het urenlang, maar vonden geen bewijs. Hamiltons sarcastische boordradio-reactie sprak echter boekdelen.

België 2014 leverde een ander controversieel moment op. Rosberg raakte Hamilton bij een mislukte inhaalpoging, waardoor Hamiltons achterband lek ging en hij belangrijke punten verloor. Later speelde wrok over Hongarije, waar Hamilton Rosberg ondanks teamorders niet liet passeren. Hamilton won zes van de laatste zeven races en pakte de titel.

Tijdens de GP van de Verenigde Staten in 2015, waar Hamilton won en Rosberg tweede werd, was de vijandigheid ook goed te zien. Hamilton gooide het toebehorende petje richting Rosberg, die hem vervolgens zichtbaar geïrriteerd teruggooit naar Hamilton. Op dat moment was wel duidelijk geworden dat de twee geen vrienden meer waren, maar vijanden.

Het bekendste incident vond echter een jaar later plaats. Hamilton en Rosberg streden fel met elkaar in de openingsronde van de GP van Spanje. Op het stuk tussen bocht drie en vier duwde Rosberg zijn teamgenoot het gras in. Hamilton verloor de controle over zijn auto en de twee gingen er samen af. Voor de Nederlandse fans een hoogtepunt, want mede door de crash ging Max Verstappen er in zijn debuutrace voor Red Bull Racing met de overwinning vandoor. 

Ook in Oostenrijk vonden de twee elkaar op de baan, dit keer in de laatste ronde. Opnieuw was er contact. Rosberg had zichtbare schade en viel terug tot P4, Hamilton wist ternauwernood als winnaar over de streep te komen. Rosberg kreeg een tijdstraf en strafpunten op zijn licentie. Teambaas Toto Wolff was er klaar mee en dreigde met teamorders.

Het einde van de rivaliteit vond plaats in Abu Dhabi, de laatste race van 2016. Hamilton reed op kop, maar wist dat Rosberg aan P2 genoeg had. De Brit ging expres langzamer rijden om zo Rosberg kwetsbaar te maken voor Sebastian Vettel en Verstappen, die achter de twee reden. Rosberg hield stand en wist zijn eerste WK-titel te pakken. Hamilton nam zijn verlies en de twee werden omhelzend gespot op het podium. Rosberg ging na het seizoen met pensioen, wat het einde van de rivaliteit betekende.

Fernando Alonso en Lewis Hamilton (McLaren, 2007)

Toen tweevoudig wereldkampioen Fernando Alonso in 2007 bij McLaren arriveerde, verwachtte hij de onbetwiste teamleider te zijn. Niemand had verwacht dat rookie Lewis Hamilton meteen zo competitief zou zijn. Na vier races leidde Hamilton het kampioenschap met twee punten voorsprong op Alonso, tot grote irritatie van de Spanjaard.

De eerste confrontatie volgde in Monaco. McLaren wilde beide coureurs via strategie managen. Hamilton lag op koers om Alonso voorbij te gaan, maar werd vroeg naar binnen gehaald. Toen het team hem via de boordradio instrueerde vermogen terug te nemen, weigerde Hamilton aanvankelijk. Uiteindelijk moest teambaas Ron Dennis persoonlijk ingrijpen om de instructies af te dwingen.

De bom leek te barsten in Hongarije. In de slotminuten van Q3 kwamen beide coureurs binnen voor verse banden. Alonso was als eerste aan de beurt. Hij bleef echter lange tijd stilstaan, waardoor Hamilton geen tijd meer had om een vliegende ronde neer te zetten. McLaren probeerde de boel te sussen, maar de FIA was onverbiddelijk: Alonso kreeg een gridstraf van vijf plaatsen en McLaren zou bij de constructeurs geen punten verdienen tijdens het raceweekend. 

Alonso klaagde ondertussen tegen Spaanse media over een ongelijke behandeling, suggererend dat Hamilton als "Engelse coureur in een Engels team" meer steun kreeg. Hamilton reageerde verbaasd en zei dat hij "betwijfelde of Alonso verwachtte dat ik het zo goed zou doen". Dennis gaf uiteindelijk openlijk toe Hamilton te steunen voor het kampioenschap, waarbij hij zei dat McLaren "tegen Alonso racete".

Het onderlinge gekibbel zorgde er vervolgens voor dat niet Hamilton of Alonso, maar Kimi Räikkönen er met de titel vandoor ging. De Fin eindigde op 110 punten, met Alonso en Hamilton op 109 punten. McLaren zou genoeg punten hebben gehaald voor de constructeurstitel, maar het team werd gediskwalificeerd en ontving een boete van 100 miljoen euro vanwege het Spygate-schandaal. Alonso ging na 2007 terug naar Renault, Hamilton zou in 2008 zijn eerste wereldtitel winnen.

Ayrton Senna en Alain Prost (McLaren, 1988-1989)

De rivaliteit tussen Ayrton Senna en Alain Prost bij McLaren is de meest beroemde in de F1-historie. De twee coureurs vertegenwoordigden twee tegengestelde racefenomenen. Prost was de berekende professor, Senna de spirituele strijder die geloofde dat God hem zou beschermen. Deze filosofische kloof maakte hun partnerschap bij McLaren onhoudbaar.

Het eerste echte conflict kwam in Portugal, waar Senna Prost "simpelweg aanviel" tijdens een inhaalpoging en hem gevaarlijk dicht langs de pitmuur drukte. Prost won, maar was zichtbaar aangedaan en stelde: "Als dat is hoe hij het kampioenschap wil winnen, dan heb ik daar geen interesse in."

Prost bekritiseerde Senna's mentaliteit met harde woorden: "Ayrton heeft een klein probleem. Hij denkt dat hij zichzelf niet de dood in kan rijden, omdat hij in God gelooft, en ik denk dat dat behoorlijk gevaarlijk is voor andere coureurs." Senna reageerde: "Omdat ik in God geloof en vertrouwen heb in God, betekent niet dat ik onsterfelijk ben. Ik ben net zo bang om gewond te raken als iedereen."

De rivaliteit bereikte in 1989 een absoluut kookpunt. Tijdens de openingsronde van de GP van San Marino haalde Senna Prost in. Prost was furieus, omdat de twee klaarblijkelijk hadden afgesproken dat degene die na de eerste bocht aan de leiding ging, niet meer aangevallen zou worden. Senna zou die belofte dus hebben verbroken. 

Alles kwam samen tijdens de GP van Japan. Senna probeerde Prost tegen het einde van de race in te halen, maar Prost gooide het gat dicht. De twee raakten elkaar. Prost was uit de race, Senna kon na hulp van de marshals door. De Braziliaan zou de race uiteindelijk winnen na een late inhaalactie op Alessandro Nannini, ware het niet dat hij gediskwalificeerd werd, omdat hij na de crash de chicane 'afgesneden' had. 

Prost was daardoor de kampioen, terwijl Senna een boete van 100.000 dollar kreeg. De Braziliaan betichtte FIA-president Jean Marie Balestre van het voortrekken van Prost, omdat beide heren Frans waren. 

Een jaar later streden de twee opnieuw in Japan om de titel, met Prost deze keer als Ferrari-coureur. Senna startte van poleposition, maar moest aan de vuile kant beginnen, tot zijn grote onvrede. Prost ging Senna voorbij, waarna Senna besloot om vol in de zijkant van de Ferrari van Prost te kleunen. Beide heren lagen uit de race en Senna was wereldkampioen.

Pas in 1993, in Adelaide, verzoenden de twee. Senna trok Prost na zijn laatste zege het podium op om arm-in-arm te staan. Toen Senna in 1994 stierf, zei Prost dat "een deel van hemzelf ook was gestorven, omdat hun carrières zo met elkaar verweven waren".

Nelson Piquet en Nigel Mansell (Williams, 1986-1987)

Nelson Piquet en Nigel Mansell vormden misschien wel het meest giftige duo in F1-geschiedenis. Piquet arriveerde in 1986 bij Williams als tweevoudig wereldkampioen en verwachtte de onbetwiste leider te zijn.

Aanvankelijk leek dat ook zo, mede door afspraken met teambaas Frank Williams. Die raakte echter betrokken bij een ernstig verkeersongeluk, waardoor hij tijdelijk afwezig was. Patrick Head nam zijn taken over, terwijl hij de race-engineer van Mansell was. In plaats van Piquet de onbetwiste leider te laten zijn, mochten de twee coureurs volledig met elkaar strijden.

Piquet verwachtte Mansell gemakkelijk te verslaan. De Brit had in vijf jaar tijd immers nog geen Formule 1-zege behaald. Maar de twee waren aan elkaar gewaagd. Dat frustreerde Piquet enorm. In een interview met Playboy zei hij: "Mansell is een domoor, hij is onbeleefd en hij heeft een lelijke vrouw."

Mansell liet zich op het circuit spreken: hij versloeg Piquet in meerdere races, waaronder een legendarische overwinning in Brands Hatch 1986, waar beide coureurs weigerden elkaar de hand te schudden. Mansell won dat jaar vijf races, Piquet drie.

Toch was Alain Prost de lachende derde. De Fransman maakte optimaal gebruik van de rivaliteit tussen beide Williams-coureurs en wist zo ondanks een duidelijk mindere auto de wereldtitel te grijpen na een klapband van Mansell tijdens de laatste race van het seizoen in Adelaide. Piquet zou in 1987 de titel opeisen, nadat Mansell zich zwaar blesseerde via een crash in de kwalificatie voor de GP van Japan. 

Piquet was echter klaar met Williams en Mansell en stapte over naar Lotus. Ook Honda, dat Piquet sponsorde, vertrok uit onvrede. Mansell zou later, in 1992, alsnog zijn eerste wereldtitel halen. Piquet wist na zijn vertrek bij Williams nog maar drie Grands Prix te winnen. De twee lijken inmiddels weer met elkaar overweg te kunnen. Beste vrienden zullen het nooit worden, maar ze kunnen inmiddels met een lach terugdenken aan die tijd.