De nieuwe F1-wereldkampioen is... wéér niet Charles Leclerc!

Wie het weet, moet het maar even komen zeggen. Charles Leclerc is hard op weg om de coureur te worden met de meeste Grands Prix voor Ferrari achter zijn naam. Het aantal overwinningen achter zijn naam staat echter niet in verhouding. De teller staat op het moment van schrijven op acht. In zijn achtste seizoen brengt dat het gemiddelde op één overwinning per jaar.

Loyaliteit over en weer is mooi en dat kun je zowel Ferrari als Leclerc niet ontzeggen, maar de vraag rijst dan toch: wat koop je daarvoor? Leclerc is ontegenzeggelijk een zeer begenadigd autocoureur, één van de snelsten op de grid als handen en voeten goed met elkaar samenwerken.

Maar wanneer gaan we dan eindelijk eens de kampioen in Leclerc naar boven zien komen? Wanneer kruipt hij onder het juk van de 'eeuwige belofte' vandaan? Dat nieuwe contract is mooi en vooral lucratief, maar afgelopen weekend in Monaco hebben we kunnen zien waarom de kans groot is dat hij nooit kampioen gaat worden.

Want wanneer slaat hij nou eens met de vuist op tafel? En dan voor de verandering eens niet achteraf? Hij kreeg in Monaco de call om naar binnen te komen, terwijl hij zelf liever buiten bleef. Maar als je werkelijk zo overtuigd bent van je eigenlijk gelijk, stuur dan toch gewoon voorbij de pitsingang. Niemand die je tegenhoudt!

Maar dat is het met Leclerc. Hij neemt het stuur wel ter hand, maar nooit de touwtjes. Het is altijd achteraf klagen in een team dat nu eenmaal niet grossiert in meesterlijke strategische beslissingen. Soms is 'nee' ook een antwoord. Sterker nog, Ferrari smacht misschien wel naar dat soort assertiviteit van hun oogappel.

Sprookjes- of verstandshuwelijk?

Daar komt nog bij dat Leclerc, om echt een gooi te doen naar de wereldtitel, te vaak zelf fouten blijft maken. Te vaak zet hij de neus nog tegen de vangrails dan wel bandenstapels, waarmee kostbare punten worden weggegooid.

Ter verdediging van de Monegask: als je auto jaar in jaar uit steevast nét niet snel genoeg is, moet je iets forceren en soms gaat het mis. En zo houden Ferrari en Leclerc elkaar misschien wel in stand; allebei met het onvermogen om de ander boven een bepaald plafond te tillen.

Wellicht dat ze zich mede daardoor ook wel zo veilig en goed bij elkaar voelen, wie zal het zeggen? Maar inmiddels lijkt van een sprookjeshuwelijk al enige tijd geen sprake meer, eerder een verstandshuwelijk, gebouwd op een paar gelukkige momenten per jaar.