Senna kroont zich tot onbetwiste koning van Monaco na defensieve masterclass - terugblik

Het F1-seizoen 1992 stond volledig in het teken van één ding: de totale dominantie van Nigel Mansell. De Brit en zijn Williams FW14B waren een klasse apart dankzij de actieve ophanging in de auto, een technische innovatie die eigenhandig de Formule 1 op zijn kop zette.

Zuid-Afrika, Mexico, Brazilië, Spanje, San Marino: vijf races, vijf overwinningen. Niemand had een antwoord op de combinatie Mansell-Williams. De eerste wereldtitel voor de inmiddels 38-jarige coureur leek slechts een kwestie van tijd. De Brit leidde de WK-stand met vijftig punten, gevolgd door teamgenoot Riccardo Patrese met 24 punten, Michael Schumacher met 17 punten en het McLaren-duo Ayrton Senna en Gerhard Berger met acht punten.

Op 31 mei 1992 reisde het Formule 1-circus naar Monaco voor de zesde ronde van het kampioenschap. Ook in de straten van Monaco was Mansell de grote favoriet. In de kwalificatie bevestigde hij zijn ongenaakbare status. Met een tijd van 1:19.495 pakte Mansell poleposition, waarmee hij ruim een seconde sneller was dan Ayrton Senna in de McLaren, die zich als derde kwalificeerde.

De verrassende wending

Alles wees op een routineoverwinning. Mansell leidde de race comfortabel, trok weg van Senna, die bij de start Patrese te grazen had genomen, en controleerde het tempo op een droge, bewolkte middag. De zesde overwinning op rij leek een formaliteit. Met nog tien ronden te gaan had Mansell een voorsprong van ongeveer een halve minuut op Senna.

Maar in ronde 70, acht ronden voor het einde, voelde Mansell een vreemde trilling aan de achterkant van zijn auto. Overtuigd dat hij een lekke band had, dook hij de pitstraat in vanuit een comfortabele leidende positie. Bandenfabrikant Goodyear verklaarde later dat er géén lekke band was; vermoedelijk was een losgeraakte wielmoer de oorzaak van de vibratie. Mansell keerde terug op de baan met verse banden, maar lag nu ruim vijf seconden achter Senna, met nog slechts zeven ronden te gaan.

Wat volgde ging de geschiedenisboeken van de Formule 1 in. Op zijn verse banden was Mansell véél sneller dan Senna. Hij verpulverde het ronderecord en bracht het gat in twee ronden terug van 5,2 naar 1,9 seconde.

In de laatste ronden plakte de Williams aan de achtervleugel van Senna's McLaren. Bij elke remzone zocht Mansell een opening: Sainte Dévote, Mirabeau, Loews Hairpin, Portier, de Nouvelle Chicane. Maar Senna, de onbetwiste koning van Monaco, gaf geen centimeter prijs. De Braziliaan parkeerde zijn auto op elke apex en gebruikte elke millimeter asfalt om Mansell te blokkeren.

De koning van Monaco

Ondanks een duidelijk snellere auto vond Mansell geen opening die groot genoeg was voor een beslissende inhaalactie. Na 78 ronden passeerde Senna als eerste de finish, met Mansell slechts 0,215 seconde achter hem. Het was Senna's vijfde zege in Monaco en zijn vierde op rij.

De fysieke tol van die laatste ronden was enorm. Mansell was na de finish zo uitgeput dat marshals hem de trap op moesten helpen naar de podiumceremonie. De 38-jarige Brit, leider in het WK en het hele seizoen compleet dominant, was op. Senna had hem volledig leeggereden.

Mansell zou het seizoen alsnog overtuigend op zijn naam schrijven. Maar die middag in Monaco liet Senna wederom zien dat er in de straten van Monaco maar één koning regeert, en dat was hij.