Verstappen bijna onderaan in belangrijke statistiek, Red Bull-rookie troeft hele veld af

De nieuwe krachtbron heeft in 2026 voor een aantal ingrijpende veranderingen gezorgd. De huidige auto's accelereren sneller, maar vallen stil richting het einde van het rechte stuk. Superclipping en derating zijn aan het F1-idioom toegevoegd, net als boost, overtake en recharge mode. Het zorgt voor verdeeldheid bij fans. Velen van hen kunnen de bijwerkingen niet waarderen.

Een andere bijkomstigheid van de nieuwe krachtbron is het verdwijnen van de MGU-H. Dit onderdeel zorgde er niet alleen voor dat warmte uit uitlaatgassen werd omgezet in elektrische energie, maar hielp ook bij de aandrijving van de turbo. Nu de MGU-H weg is, moeten de turbo's bij de start worden opgespoeld door de motor in stilstand op hoge toeren te laten draaien.

Om die reden is ook de startprocedure veranderd. De FIA, coureurs en teams waren bang dat motoren bij de start van de race een grote kans hadden om af te slaan of ‘dood te vallen’. Dat zou gevaarlijke situaties kunnen opleveren. Dankzij de nieuwe startprocedure zijn er geen ongelukken bij de start gebeurd, al scheelde dat in Australië maar weinig. Toch zijn er coureurs geweest met compleet mislukte starts, waardoor ze helemaal terugvielen voordat ze de eerste bocht bereikten.

Grote invloed

De starts hebben dit jaar tijdens de eerste drie Grands Prix dus een grote invloed gehad. Maar wie hebben daar het meest van geprofiteerd en wie waren over het algemeen de grootste slachtoffers?

Om een goede en eerlijke vergelijking te maken, kijken we naar de startpositie en de positie waarin een coureur door sector 1 kwam. Dat is goed te doen, aangezien er tijdens de races geen crashes zijn geweest in de eerste sector. Bovendien is dit het moment waarop het veld langzaam begint te settelen in de eerste posities.

Daarnaast worden posities die gewonnen zijn doordat concurrenten zijn weggevallen door een DNS gewoon meegeteld, om de analyse wat minder ingewikkeld te maken. Deze ‘verloren’ posities worden overigens niet opgeteld bij de coureurs die niet van start konden gaan.

Een voorbeeld: Oscar Piastri ging niet van start in Australië. Iedereen die achter hem zou starten, wint in die zin automatisch een plek. Deze worden meegeteld. Het feit dat Piastri van P5 naar ‘P21’ terugviel omdat hij niet startte, wordt niet meegenomen.

Daarnaast wordt gebruikgemaakt van de gegevens van zowel de drie Grands Prix als de sprintrace in China. Omdat niet iedere coureur alle vier de races is gestart, worden de coureurs gerangschikt op een gemiddelde per race in plaats van een absoluut totaal.

Met deze factoren in het achterhoofd ziet de lijst van beste en slechtste starters er als volgt uit:

Wat valt op?

Het eerste wat direct opvalt, zijn de posities van George Russell, Kimi Antonelli en Max Verstappen onderaan de lijst. Vooral voor de twee laatstgenoemden ziet het er niet best uit. Verstappen kende met name grote problemen in China, waar hij in totaal negentien plaatsen verloor in de sprintrace en de Grand Prix. Antonelli lijkt voorlopig nog een structureel probleem te hebben bij de starts. Alleen die in China was degelijk, al kwam toen nog wel Lewis Hamilton hem voorbij.

De Ferrari’s doen het niet onverwacht goed in deze lijst. Charles Leclerc en Hamilton winnen bij de start gemiddeld zo’n twee posities. Dat is behoorlijk knap, aangezien er gemiddeld genomen maar weinig auto’s voor hen starten. De race in Japan was bovendien de eerste waarbij een andere auto dan de SF-26 na de eerste sector aan de leiding lag. Ook Alpine F1 Team doet het goed bij de starts, met Pierre Gasly ruim in de plus, ondanks dat hij gemiddeld vanaf P9 vertrekt.

Een andere grote tegenvaller bij de starts is Audi F1 Team. Het team heeft gekozen voor een behoorlijk grote turbo in de krachtbron, terwijl Ferrari juist voor een kleinere variant ging. Zowel Gabriel Bortoleto als Nico Hülkenberg verliest daardoor vaak al direct de goede uitgangspositie die ze in de kwalificatie hebben afgedwongen. Vooral bij Hülkenberg is dat schrijnend: tijdens zijn beste start, in China, verloor hij alsnog vijf plaatsen - en dat terwijl beide McLarens al voor hem waren weggevallen.

De grote winnaar bij de starts is echter Arvid Lindblad, die gemiddeld bijna vier posities wint bij de start. Ook Fernando Alonso en Carlos Sainz komen in de buurt van dat gemiddelde, maar zij starten doorgaans verder naar achteren op de grid. Daardoor is het inhalen van concurrenten eenvoudiger en profiteren zij op papier vaker van auto’s die niet van start konden gaan. Om die reden krijgt de Britse rookie de eerste plaats in deze lijst.