Het technische geheim achter de wereldtitel van Kimi Antonelli

Maar hoe goed is die W17 nu werkelijk? Is het een dominante auto die op alle vlakken uitblinkt, of juist een bijzonder sterke machine die lastig tot het uiterste te drijven is?

De eerste indrukken tijdens de wintertests waren veelbelovend. Toch lag de nadruk aanvankelijk vooral op de prestaties van de krachtbron uit Brixworth. Een duidelijke voorsprong op het gebied van aerodynamica, chassis of ophanging was minder zichtbaar.

Dat had een reden. Onder leiding van James Allison koos Mercedes voor een opvallende ontwikkelingsstrategie. Het team ging ervan uit dat de krachtbron de belangrijkste troef zou worden en besloot daarom de auto vanaf het begin met een relatief volwassen ontwerp aan de start te brengen.

Waar de meeste concurrenten hun auto's gedurende het seizoen stap voor stap verder ontwikkelden, koos Mercedes voor een andere aanpak. De aerodynamica en het chassis waren bij de eerste race al grotendeels doorontwikkeld. Zo kon het team zich vrijwel volledig richten op het benutten en beoordelen van de prestaties van de krachtbron.

Daarbij was een voorspelbare auto essentieel. Mercedes wilde voorkomen dat problemen met de afstelling of het weggedrag zouden afleiden van het belangrijkste doel: vaststellen hoeveel voordeel de nieuwe krachtbron daadwerkelijk bood.

Voor de coureurs betekende dat twee uitdagingen. Ze moesten enerzijds het maximale uit de krachtbron halen en anderzijds leren omgaan met de vaste eigenschappen van de auto. Grote tussentijdse aanpassingen aan het karakter van de W17 waren immers niet vanzelfsprekend.

Juist daarin maakte Kimi Antonelli het verschil. Zijn uitzonderlijke kwaliteiten kwamen nadrukkelijk naar voren, terwijl ook de beperkingen van George Russell zichtbaar werden. De Brit is onmiskenbaar snel en competitief, maar wist minder vaak het volledige potentieel van de W17 te benutten.

Krachtbron als belangrijke spil

Vooral de krachtbron speelt daarin een belangrijke rol. Mercedes heeft nog altijd een voorsprong op het gebied van energieterugwinning en het beheer van de elektrische energie. Antonelli wist dat voordeel op indrukwekkende wijze te benutten. Met hulp van race-engineer Peter Bonnington, beter bekend als Bono, ontwikkelde hij een rijstijl die op sommige punten bijna tegenstrijdig lijkt met wat je van een coureur zou verwachten. Toch wist hij daarmee vrijwel voortdurend het maximale uit de auto te halen.

Ook het chassis en de aerodynamica dragen bij aan het succes. Ze behoren misschien niet tot de absolute top van het veld, maar vormen zeker geen zwakke punten. Het chassis maakt het relatief eenvoudig om een goede afstelling te vinden, waarbij de banden binnen hun ideale werkgebied blijven. De aerodynamica blinkt op haar beurt uit in efficiëntie. De W17 genereert niet per se de meeste neerwaartse druk, maar verdeelt die wel bijzonder effectief over de auto.

Dat bleek ook tijdens de belangrijkste ontwikkeling van het seizoen. In Maleisië introduceerde Mercedes een omvangrijk updatepakket, met aanpassingen aan de vloer en de sidepods. Die nieuwe onderdelen bleken echter niet direct goed samen te werken met de bestaande basis van de auto.

Pas in Austin werd het pakket afgerond met een nieuwe voorvleugel. Die was tijdens de twee voorgaande raceweekenden bewust achterwege gelaten, omdat Mercedes eerst de werking van de eerdere aanpassingen wilde verbeteren.

De conclusie is duidelijk: de W17 is een bijzonder sterke auto met weinig zwakke punten, maar zeker geen machine waarmee iedere coureur zomaar het maximale kan bereiken. De auto vraagt om een nauwkeurige interpretatie van zijn eigenschappen en is lastig tot de absolute limiet te drijven.

Antonelli slaagde daar wel in. En precies dat maakt zijn wereldtitel zo bijzonder: hij wist niet alleen een uitstekende auto optimaal te benutten, maar haalde er prestaties uit die voor zijn concurrenten vrijwel onbereikbaar bleven.