Michael Schumacher reed in 1991 precies één race voor Jordan, en het hele gevecht om zijn handtekening draaide uiteindelijk om één verkeerd woordje. In de intentieverklaring die de Duitser voor zijn debuut op Spa-Francorchamps tekende, had zijn management 'the contract' stiekem veranderd in 'a contract'. Klein verschil op papier, groot verschil in de praktijk: Schumacher beloofde daarmee wél ooit een contract te tekenen, maar niet per se een racecontract bij Jordan Grand Prix.
Sportief was die ene race al méér dan enkel een visitekaartje. Schumacher kwalificeerde zich knap als zevende, maar viel met koppelingsproblemen als laatste geklasseerde stil. Toch was dat rondje snelheid genoeg om de paddock wakker te schudden. Benetton-teambaas Flavio Briatore zag zijn kans, sprong er meteen na dat weekend op en maakte handig gebruik van het gaatje in de voorovereenkomst.
Dat zoiets kon, kwam omdat de Formule 1 in 1991 geen enkele instantie had die dubbele rijderscontracten controleerde. Wie de slimste advocaat, de dikste portemonnee of gewoon de meeste invloed in de paddock had, trok aan het langste eind. Eddie Jordan stapte naar de Italiaanse rechter om de overstap tegen te houden, maar kreeg het deksel op zijn neus: een intentieverklaring met zo'n losjes geformuleerde clausule bood geen partij voor een team dat een écht contract op tafel legde.
De knoop werd niet in een rechtszaal doorgehakt, maar in de paddock van Monza, met Bernie Ecclestone als bemiddelaar tussen Briatore en Jordan. De boel werd geregeld via een stoelendans, niet via een rechter.
Het domino-effect van Monza
Het probleem: Benetton had helemaal geen vrij zitje. Om plek te maken voor Schumacher zette Briatore Roberto Moreno aan de kant, nota bene de man die in Spa nog vierde was geworden. Moreno was not amused en dreigde zelf naar de rechter te stappen. Hij werd afgekocht met een bedrag dat volgens ingewijden tussen de vijf en bijna zes ton dollar lag en schoof daarna door naar het stoeltje dat Schumacher bij Jordan had leeggelaten. Wat er precies tussen Benetton, Jordan en Moreno is afgesproken, is nooit helemaal naar buiten gekomen.
Zo kreeg Jordan een ervaren coureur als pleister op de wonde, Moreno geld én een zitje, en Benetton simpelweg het grootste talent van zijn generatie. Alleen de rekening die Eddie Jordan bij Schumacher zelf had openstaan, bleef liggen. Die zaak werd pas in april 1997 helemaal afgesloten, toen Schumacher naar verluidt zo'n miljoen dollar overmaakte. Jordan was toen al lang geen underdog en debutant meer, en Schumacher inmiddels tweevoudig wereldkampioen.
Jordan heeft er nooit een doekje om gewonden hoe hoog de emoties destijds opliepen: hij erkende de wrijving en de ergernis, en dat hij ermee naar de Italiaanse rechter trok. Briatore beschreef het als een gevecht op meerdere fronten tegelijk, met Jordan aan de ene kant en Tom Walkinshaw namens Benetton aan de andere. Beide teambazen konden er later smakelijk om lachen, wat natuurlijk ook makkelijker is als je de winnende partij was.
De naschokken van dit gedoe zijn groter dan het anekdotische verhaal zelf. De chaos rond Schumacher en Moreno was namelijk de directe aanleiding voor de oprichting van het FIA Contract Recognition Board in 1992. Sindsdien moet elk Formule 1-rijderscontract geregistreerd worden in Genève, waar het CRB knopen doorhakt over welk contract voorrang krijgt. Lange juridische ruzies tussen teams zijn daardoor grotendeels verdwenen uit de sport; FIA-president Mohammed Ben Sulayem verwees er in het conflict rond Oscar Piastri in 2022 nog naar als hét mechanisme om dit soort gedoe op te lossen.
Er is ook een andere kant aan dit verhaal. Ook mét een CRB was Schumacher waarschijnlijk niet lang blijven plakken bij een team dat destijds vijfde stond in het constructeurskampioenschap, met dertien punten tegenover de drieëndertig van Benetton. Het verschil zit vooral in de snelheid: zonder dat gaatje in de intentieverklaring had de overstap maanden of zelfs een heel seizoen gekost, in plaats van één weekend.
Voor Jordan bleef het zuur dat zijn team het talent ontdekte, hem liet debuteren en er uiteindelijk niets aan overhield behalve een net ontslagen coureur en, zes jaar later, een schikking.
Ook interessant:
De GP van Italië was er een om niet snel te vergeten. Het Autodromo di Monza werd het toneel van een inhaalrace die de geschiedenisboeken in zal gaan.. Host Anouck van Heerden blikt met Mike Hezemans en Ruud Dimmers terug op de race, en kijkt vooruit naar de GP van Spanje in een nieuwe aflevering van de RacingNews365 Formule 1-podcast!
Meest gelezen
In dit artikel
Nooit meer iets van de Formule 1 missen? Dat kan! Zet met een druk op de knop de Formule 1-kalender van 2026 in jouw agenda. Gebruik de button hieronder om hem in de agenda van je smartphone of pc te plaatsen en mis geen seconde van het nieuwe seizoen!
+ Toevoegen aan agenda + Toevoegen aan agenda
We hebben ook een versie met alleen de race en kwalificatie.
klik hier voor deze versie en meer uitleg.
Praat mee!