F1-wereld houdt adem in na horrorcrash Kubica - terugblik

Robert Kubica had de Formule 1-wereld al snel doen opkijken. De Pool maakte halverwege 2006 zijn debuut voor BMW Sauber en veroverde in pas zijn derde race een podiumplaats op Monza. Daarmee verwierf hij direct de status van een van de meest veelbelovende talenten op het grid.

Het seizoen 2007 begon solide voor Kubica, die inmiddels een volwaardig racezitje had. Hij scoorde regelmatig punten en bewees mee te kunnen met de beste middenmoters van het veld, al bleef een echte uitschieter nog uit. Maar op 10 juni 2007, tijdens de Grand Prix van Canada, leek zijn veelbelovende carrière abrupt ten einde te kunnen komen.

Kubica startte die zondag vanaf de achtste positie op het Circuit Gilles Villeneuve. De race verliep in de eerste helft zonder grote hoogtepunten voor de Pool, die zich in het middenveld ophield, net buiten de punten. Na een safetycar in ronde 22 hergroepeerde het veld zich en kwam Kubica in ronde 27 in gevecht met de Toyota van Jarno Trulli richting de hairpin. Wat volgde, was een van de meest spectaculaire crashes van de afgelopen twintig jaar.

Angstaanjagende crash

Kubica raakte bij het remmen de achterkant van Trulli's auto, waardoor zijn BMW Sauber van de baan schoot, in het gras terechtkwam en door een klein bultje met de voorwielen van de grond werd gelanceerd. Kubica werd passagier in zijn eigen auto, terwijl de wagen uiteindelijk met hoge snelheid tegen een betonnen muur klapte. De impact bedroeg maar liefst 75 g.

Vrijwel alles brak van de wagen af: wielen, neus, sidepods en carrosseriedelen vlogen in het rond. De auto rolde vervolgens over de baan, raakte de tegenoverliggende muur en kwam uiteindelijk op zijn zij tot stilstand. Kubica’s voeten waren zichtbaar door de opengescheurde neus, een beeld dat deed vrezen voor het ergste.

Verbazingwekkend genoeg bleek Kubica slechts een lichte hersenschudding en een verstuikte enkel te hebben opgelopen. De Pool miste uit voorzorg de race in Indianapolis een week later, maar keerde daarna direct terug. Zijn afwezigheid betekende overigens het officiële Formule 1-debuut van een jonge Duitser genaamd Sebastian Vettel.

Een raceweekend later stond Kubica alweer aan de start. Hij bekroonde zijn snelle rentree met een knappe vierde plaats op Magny-Cours.

Succesvolle terugkeer

Precies een jaar later kreeg Kubica de kans om zich te revancheren voor zijn megacrash. Hij keerde terug naar het Circuit Gilles Villeneuve, dit keer als een van de outsiders voor de wereldtitel. Hij startte vanaf de tweede positie, achter Lewis Hamilton.

De chaotische race pakte perfect voor hem uit. Hamilton elimineerde zichzelf en Kimi Räikkönen in de pitstraat nadat hij een rood licht had gemist. Kubica profiteerde optimaal, passeerde teamgenoot Nick Heidfeld en controleerde de race op weg naar zijn eerste - en uiteindelijk enige - overwinning in de Formule 1. Met die zege nam hij ook de leiding in het wereldkampioenschap over met 42 punten, vier meer dan Hamilton en Felipe Massa.

Wereldkampioen zou hij dat jaar niet worden. Toch had hij nog alle tijd om die droom in vervulling te laten gaan, ware het niet dat hij in 2011 opnieuw een enorme crash meemaakte. Dit keer in een rallyauto, en daar kwam hij een stuk slechter vanaf: een deel van zijn onderarm moest worden geamputeerd.

Hoewel er een deal bij Ferrari klaag leek te liggen, moest hij noodgedwongen een einde maken aan zijn Formule 1-carrière. Tussen 2019 en 2021 keerde hij echter nog terug bij Williams en Alfa Romeo. In 2025 volgde misschien wel het grootste succes uit zijn autosportcarrière, toen hij de 24 uur van Le Mans won.