Ferrari gedoemd door pijnlijk compromis in debacle GP Brazilië

De prestaties van Ferrari in Brazilië waren niet alleen aanzienlijk slechter dan een week eerder in Mexico, maar ook dan tijdens de races daarvoor. De karakteristieken van het circuit van Interlagos, met een zeer bochtig middengedeelte en een snelle laatste sector, vormden de slechtst denkbare omstandigheden voor de SF-26.

Om de hoge luchtweerstand van de auto te compenseren, hadden de technici van de Scuderia namelijk gekozen voor een aerodynamische afstelling met relatief weinig downforce. Die bleek absoluut ongeschikt voor de middelste sector van het circuit. De SF-26 kampte daar met onderstuur en een bijzonder nerveus achtereinde dat gemakkelijk uitbreekt.

Tijdens de trainingssessies werd al duidelijk dat Ferrari het competitieve niveau van Mexico niet zou kunnen evenaren in Brazilië. In Mexico versterkten de ijlere lucht op grote hoogte en de aerodynamische eigenschappen van de auto elkaar juist. Tegelijkertijd kwam ook het vermogen van de krachtbron beter tot zijn recht. Door een turbine met een kleinere diameter te gebruiken, kon Ferrari de turbolag op een hoogte van 2.240 meter drastisch terugdringen.

Aanpak werkt averechts

Het ontwerp van de SF-26 is zeker niet verkeerd. De uitstekende aerodynamische eigenschappen en het sterke chassis kunnen het vermogenstekort van de krachtbron echter maar gedeeltelijk compenseren.

Als Ferrari in Brazilië over een krachtigere motor had kunnen beschikken, zou ook de keuze voor de aerodynamische afstelling anders zijn uitgevallen. Het team had dan waarschijnlijk voor meer downforce gekozen, wat juist in het bochtige middengedeelte van het circuit doorslaggevend is en de auto over het geheel genomen competitiever had gemaakt.

Daar kwamen ook de weersomstandigheden nog bij. De regen zorgde voor een drastische afname van de grip, waardoor de teams op intermediates moesten overstappen. De lage temperaturen hadden bovendien vooral een negatieve invloed op het optimale werkvenster van de banden.

Bij Ferrari bleek tijdens de race dat de bandenspanning van de eerste bandenset hoger was ingesteld dan ideaal. Dat was geen fout, maar een bewuste keuze om de banden sneller op temperatuur te krijgen. Die aanpak bleek echter averechts te werken. De hogere interne bandenspanning verkleinde namelijk het contactoppervlak tussen de band en het asfalt. Daardoor liep de temperatuur van het loopvlak geleidelijk op, wat de bandenslijtage verergerde.

Alle auto's hadden door de beperkte grip op het asfalt moeite om stabiel te blijven. Ze gleden zijwaarts door de bochten en hadden bovendien veel last van wielspin aan de achterkant.

Kostbaar compromis

Uiteindelijk leidde de combinatie van minder downforce, door de vleugels onder een kleinere hoek te zetten, en een iets grotere rijhoogte dan bij droge omstandigheden tot aanzienlijk meer bandenslijtage. Die extra slijtage werd niet gecompenseerd door het feit dat de auto's gedurende de race lichter werden naarmate de brandstofvoorraad afnam.

De Grand Prix van Brazilië heeft daarmee duidelijk gemaakt hoe beperkt de prestatiemarge van Ferrari momenteel is. Om de tekortkomingen van de krachtbron te compenseren, heeft het team in feite concessies moeten doen op het gebied van de volledige voertuigdynamiek en vooral het optimale gebruik van de banden. Daarbij moeten uiteraard ook de eigen keuzes van Hamilton worden meegenomen, die afweken van de instructies van zijn pitmuur.