Polesitter heeft 25 WK-punten voor het oprapen in Monaco

De F1-coureurs hebben een weekje rust gehad, maar zullen komend weekend weer in actie komen voor de zesde Grand Prix van het seizoen. De straten van Monaco zullen voor de 72e keer onderdeel uitmaken van de Formule 1-kalender, al is het de 83e keer dat de Grand Prix van Monaco verreden wordt.

De Grand Prix was een idee van de rijke tabaksdirecteur Antony Noghès. In 1911 was de Monegask al medeoprichter van de Rally van Monte Carlo. In 1929 kwam daar de Grand Prix van Monaco bij. Ook was hij de eerste persoon die de zwart-witgeblokte vlag introduceerde als finishvlag. De laatste bocht van het circuit is ook naar hem vernoemd (Virage Antony Noghès).

De eerste Grand Prix - in 1929 - werd gewonnen door de Brit William Grover-Williams, die in iets meer dan 3 uur en 56 minuten de 100 ronden aflegde. Hij werd op het podium vergezeld door de Roemeen Georges Bouriano en de Duitser Rudolf Caracciola. Grover-Williams zou tijdens de Tweede Wereldoorlog actief zijn voor het Britse leger, maar werd gevangengenomen door de Gestapo en geëxecuteerd in het concentratiekamp Sachsenhausen.

Terug naar deze editie van de Grand Prix. Er zijn een aantal opvallendheden in de reglementen. Zo zullen de voor- en achtervleugels het volledige weekend gesloten blijven. De FIA heeft er namelijk voor gekozen om geen enkele straight-modezone toe te kennen aan het circuit. Daarnaast wordt het elektrisch vermogen van de krachtbron enigszins begrensd. Dit neemt geleidelijk af wanneer coureurs harder dan 200 km/u rijden. Dit alles om de veiligheid van de coureurs te garanderen.

Een begrip dat we komend weekend normaal gesproken niet zullen horen, is superclipping. Monaco is vanwege zijn lay-out een energierijk circuit. Er zijn genoeg harde remzones om eenvoudig de batterij op te laden, terwijl er relatief weinig punten zijn waarop die energie wordt gebruikt. Een positieve bijkomstigheid is dat de coureurs op zaterdag volledig kunnen pushen tijdens de kwalificatie, die vaak wordt gezien als het hoogtepunt van het weekend of zelfs van het hele seizoen. 

Wil je meer informatie over de GP van Monaco vinden? Klik dan op het blok hieronder. De tekst gaat daaronder verder.

Circuit de Monaco

De Grand Prix van Monaco maakt sinds de introductie van de Formule 1 in 1950 steevast deel uit van de F1-kalender, met uitzonderingen van 1951 tot en met 1954 en in 2020. Het circuit telt 19 bochten (7 links en 12 rechts). Al deze bochten hebben namen die inmiddels in het geheugen van menig F1-fan gegrift staan, zoals Saint Devote, Rascasse, Grand hotel Hairpin (Loews in de volksmond), Casino, Tabac en nog veel meer.

Het Circuit de Monaco is in totaal 3.337 meter lang. De race wordt verreden over 78 ronden. Met een snelle rekensom kom je er dan achter dat de GP van Monaco als enige op de kalender niet in de buurt komt van de standaard 305 à 310 kilometer. De totale afstand van de Grand Prix bedraagt 260,286 kilometer.

Tegelijkertijd is het ook de langzaamste GP van het jaar. Max Verstappen werkte in 2021 de snelste GP van Monaco ooit af. In een race zonder safety cars kwam hij na 1 uur, 38 minuten en 56 seconden over de finish, goed voor een recordsnelheid van gemiddeld 157,833 km/u. Ter vergelijking: de Nederlander werkte tijdens de GP van Italië in 2025 de snelste Grand Prix aller tijden af. Dat deed hij toen in 1 uur, 13 minuten en 24 seconden, goed voor een gemiddelde snelheid van 250,706 km/u.

Daarnaast valt - niet geheel verrassend - op dat poleposition in Monaco essentieel is om je winstkansen te vergroten. Van de laatste twintig edities werden er veertien gewonnen vanaf poleposition. Slechts één keer in de historie van de GP begon de winnende coureur buiten de top 10 (Olivier Panis, 1996). De afgelopen drie edities eindigden de nummers één, twee en drie ook op P1, P2 en P3.

De grote winnaars

Max Verstappen wist de Grand Prix in 2021 en 2023 te winnen en is daarmee de op één na succesvolste coureur op de huidige grid in Monaco. Alleen Lewis Hamilton (3x) wist de race vaker te winnen. Naast Verstappen wist ook Fernando Alonso de race twee keer op zijn naam te schrijven.

Toch staan twee andere coureurs bekend als de koningen van Monaco. Graham Hill was de oorspronkelijke 'Mr. Monaco', dankzij zijn vijf overwinningen op het circuit (1963, 1964, 1965, 1968 en 1969). Ongeveer twintig jaar later kreeg Ayrton Senna een vergelijkbare titel. De Braziliaan wist de Grand Prix zes keer te winnen (1987, 1989, 1990, 1991, 1992 en 1993). Ook Michael Schumacher wist de race vijf keer op zijn naam te zetten, al heeft hij nooit eenzelfde eretitel gekregen.

Vorig jaar ging de eer naar Lando Norris. De Brit begon de race vanaf poleposition, ging na bocht 1 aan de leiding en wist die relatief onbedreigd vast te houden, ondanks de verplichte tweestopper die speciaal voor die race werd geïntroduceerd. Het experiment was overigens geen succes en keert dit jaar niet terug.

Norris werd op het podium geflankeerd door Charles Leclerc en Oscar Piastri, terwijl Max Verstappen het met P4 moest doen. Beide Mercedessen kenden een rampweekend en werden elfde (Russell) en achttiende (Antonelli).

Bekijk de resultaten van de laatste vijf Grands Prix van Monaco hieronder!

Memorabele momenten

De GP van Monaco heeft een aantal legendarische momenten opgeleverd. Het zijn er bijna te veel om op te noemen. Om de preview af te sluiten, kijken we naar vijf van deze momenten.

1982: De race die niemand wilde winnen
De Grand Prix van 1982 leek een prooi te worden voor Alain Prost. De Fransman domineerde de race, maar crashte drie ronden voor het einde bij het uitkomen van de Nouvelle Chicane. Wie er dan wel won? Riccardo Patrese, maar niet voordat hij zelf spinde en de ene na de andere coureur om de meest uiteenlopende redenen vanuit leidende positie uitviel.

1992: Senna stopt dominante Mansell af in 'zijn' Monaco
Nigel Mansell leek zijn dominante Williams naar de hoogste trede van het ereschavot te loodsen. Een losse wielmoer wierp hem zeven ronden voor het einde echter terug achter Ayrton Senna. Wat volgde was een masterclass verdedigen van de koning van de straten van Monaco. De Braziliaan hield Mansell van zich af, terwijl de Brit in vrije lucht en op verse banden ruim twee seconden per ronde sneller was. Het was de eerste race van dat seizoen die niet door Mansell werd gewonnen.

1996: Olivier Panis wint na ongekende afvalrace
Niemand had op 19 mei 1996 kunnen verwachten dat Olivier Panis twee uur later als eerste coureur de finishvlag zou zien. De Fransman startte in zijn Ligier vanaf de veertiende plaats op een nat circuit, maar wist zich dankzij een perfecte strategie en een aantal gedurfde inhaalacties naar voren te werken. Daarbij werd hij geholpen door het feit dat slechts drie coureurs de race zouden finishen, het laagste aantal in de F1-geschiedenis. Voor Panis was het zijn eerste en enige overwinning. Voor Ligier was het de laatste, voordat het team in 1997 werd overgenomen door Alain Prost.

2018: Daniel Ricciardo wint eindelijk op Monaco, ondanks motorproblemen
De overwinning van Daniel Ricciardo in 2018 ging de boeken in als een absolute heldendaad. De Australiër ging fier aan de leiding, maar kreeg te maken met een serieus motorprobleem, waardoor hij veel snelheid verloor op de rechte stukken. Desondanks wist hij Sebastian Vettel achter zich te houden op weg naar zijn eerste zege in Monaco. Die overwinning smaakte extra zoet na zijn 'verloren' zege in 2016.

2024: Charles Leclerc laat vloek van thuisrace achter zich
Charles Leclerc was altijd snel in Monaco, maar leek vervloekt te zijn. In 2021 pakte hij poleposition, maar zorgde zijn crash in Q3 ervoor dat de auto dusdanig beschadigd was dat hij niet kon deelnemen aan de race. Een jaar later verloor hij de zege na strategisch geblunder van Ferrari. In 2024 viel eindelijk alles op zijn plek. Poleposition was binnen, de auto bleef heel en de strategie wierp hem niet terug. Zo ging de Monegask eindelijk op weg naar een uiterst emotionele zege.