F1 keert terug naar de Nürburgring met baanbrekende nieuwe technologie - terugblik

De Formule 1 keerde 41 jaar geleden terug naar de Nürburgring. De Grand Prix van Duitsland van 1985 betekende niet alleen de rentree van de sport op het iconische circuit, maar ook de geboorte van een technologie die de manier waarop fans naar races kijken voorgoed zou veranderen.

Op 4 augustus 1985 vond voor het eerst sinds de angstaanjagende crash van Niki Lauda in 1976 weer een WK-race plaats op de Nürburgring. Het circuit was jarenlang het decor geweest van heroïsche gevechten, maar de naam Nürburgring werd na Lauda's bijna fatale ongeluk vooral verbonden aan gevaar.

Welkom terug Nürburgring

Negen jaar eerder verloor Lauda op hoge snelheid de controle over zijn Ferrari op de beruchte Nordschleife, de 22,8 kilometer lange omloop door de Duitse Eifel. Zijn auto raakte een talud en vloog direct in brand. De Oostenrijker liep zware brandwonden op aan zijn gezicht en hoofd en kreeg in het ziekenhuis zelfs de laatste sacramenten toegediend.

De crash vormde uiteindelijk het definitieve keerpunt. De Formule 1 nam afscheid van de Nordschleife, omdat de enorme lengte van het circuit, het gebrek aan uitloopzones en de grote afstanden tussen de baanposten niet langer pasten bij de eisen van een moderne Grand Prix.

Maar in plaats van de oude baan aan te passen, werd binnen het bestaande complex een compleet nieuw circuit aangelegd: de 4,5 kilometer lange GP-Strecke, die in 1984 werd geopend. Sommige puristen vonden dat alleen de Nordschleife écht de Nürburgring mocht heten, maar voor de FIA en de teams was de nieuwe baan een moderne en veilige locatie voor de Formule 1.

Een bijzondere primeur

Toch was de terugkeer in 1985 niet alleen bijzonder vanwege het nieuwe circuit. De Grand Prix van Duitsland bracht ook een technologische primeur met zich mee die de sport zou veranderen.

De Renault RE60 van François Hesnault reed namelijk met een opvallende extra camera aan de rechterzijde van de auto. Renault zette de wagen speciaal als derde auto in om de allereerste live onboardbeelden tijdens een Formule 1-race mogelijk te maken.

Lang duurde het experiment niet. Hesnault viel na slechts acht ronden uit met een kapotte koppeling, maar in dat korte moment was een revolutie in de autosportverslaggeving geboren. Tot op de dag van vandaag is het bovendien de laatste keer dat een Formule 1-team met meer dan twee auto's deelnam aan een WK-race.

De laatste overwinning

Op de baan was het Michele Alboreto die de hoofdrol opeiste. De Ferrari-coureur leverde een indrukwekkende prestatie door vanaf de achtste startpositie naar de overwinning te rijden. Hij finishte ruim elf seconden voor Alain Prost in zijn McLaren.

Jacques Laffite maakte namens Ligier het podium compleet door vanaf de dertiende plaats op te klimmen naar de derde positie. Niki Lauda, de man wiens crash in 1976 mede verantwoordelijk was voor het vertrek van de Formule 1 van de Nordschleife, reed ondertussen de snelste ronde en eindigde als vijfde.

Betrouwbaarheid speelde een grote rol tijdens de race. Polesitter Teo Fabi viel met zijn Toleman uit door koppelingsproblemen, terwijl ook Ayrton Senna, Nelson Piquet en Elio de Angelis de finish niet haalden.

Voor Alboreto was het zijn vijfde én uiteindelijk laatste zege in de Formule 1. Met zijn triomf vergrootte hij zijn voorsprong in het kampioenschap op Prost: 46 punten tegenover 41. Toch was het Prost die er met de wereldtitel vandoor ging nadat Alboreto in de laatste vijf races van het seizoen de finish niet haalde.