Ickx reed 86 uur(!) van de Nürburgring: "Met 17 jumps!"

8 GP-overwinningen in de Formule 1, 6 zeges in de 24 uur van Le Mans, een zege in de 24 uur van Daytona én de eindzege in de Dakar Rally: het is een greep uit de fantastische erelijst van Jacky Ickx. De Belg reed in de jaren '60 en '70 van de vorige eeuw in de Formule 1, onder meer voor Ferrari, Brabham en Lotus. In die tijd was het echter heel normaal om naast de koningsklasse van de autosport ook andere races aan te doen. 

Ickx droomde nooit van een carrière in de autosport, totdat hij successen boekte op de motorfiets. Zijn overstap naar auto's ging gepaard met deelnames aan een aantal legendarische races, nog voor hij de Formule 1 bereikte. In een exclusief interview met RacingNews365 gaat Ickx in op zijn deelnames aan de 86 uur van de Nürburgring.

"Er is geen geheim voor de Nürburgring", stelt Ickx. "Ik zal je vertellen waarom. In de beginjaren, in 1965 en 1966, heb ik twee keer aan de 86 uur van de Nürburgring meegedaan. Als je na ongeveer 68 uur op de Nürburgring het parcours niet goed kent, dan heb je een probleem; een serieus probleem als je niet weet waar je heengaat."

"Ik heb een keer meegedaan met Gilbert Staepelaere, een geweldige rallycoureur uit België, en een keer met Jochen Neerpasch. Eenmaal reed ik met een Lotus Cortina, en eenmaal met een Ford Mustang. Maar de Nürburgring zag er toentertijd niet uit zoals nu. Er waren 17 jumps!"

Vrije keuze om te rijden

En die sprongen waren niet zonder gevaar, weet Ickx. "De auto kwam echt los van de grond. Soms ging het om de voorkant, soms om de achterkant en soms om alle vier wielen. Ik heb foto's waarop de F1-bolides van Ferrari of Brabham 40 tot 50 centimeter boven de grond hingen. Hoe dan ook, het was een circuit dat goed bij mij paste."

Ickx voelde zich zeer comfortabel op langere circuits. "Als je me vraagt wat mijn favoriete circuits waren, dan deed ik het ook goed op het lange circuit van Spa. In 1973 was ik daar actief met een Ferrari, die op dat moment zeker niet het beste was. Tijdens de trainingen reed ik gemiddeld 263 kilometer per uur op het circuit van 13 kilometer, en dat was geen moderne auto. Ik voelde me comfortabel op zowel snelle als langzame circuits. En door het motorracen denk ik dat ik ook goed was in de regen."

Ondanks de grote gevaren van die tijd, voelde Ickx eigenlijk nooit angst in de auto. "Ik was blij met wat ik deed. Ik denk dat het leven mooi was. Als je jong bent, zet je alleen de goede punten op de lijst, en niet de slechte. Racen is een strijd. Als je begint na te denken over een lekke band… Op dat moment bestond de veiligheid eigenlijk alleen uit strobalen, maar heel gelimiteerd. Je zag alleen elektriciteitspalen, huizen, greppels en velden."

Ickx wil alleen niets weten van hoeveel durf de coureurs vroeger hadden. "Zeg nooit tegen iemand uit het verleden dat hij dapper was. Want uiteindelijk is de filosofie: wat je ook besluit te doen, riskant of niet, je moet onthouden dat het een vrije keuze is. Het is een vrije keuze; je wordt niet gedwongen om het te doen."