Hoe gridstraffen in de Formule 1 door de jaren heen veranderden

Bij McLaren konden ze er sinds de terugkeer van Honda in de Formule 1 een aardig woordje over meespreken: gridstraffen. Bij het team uit Woking waren de gridstraffen vaak niet op vier, vijf, zes, of zelfs meer handen te tellen door de gebrekkige betrouwbaarheid van de Japanse krachtbron.

Tijdens de Grand Prix van Azerbeidzjan in 2017 liep het gridstraffentotaal voor McLaren op tot liefst 75 plaatsen (40 voor Alonso, 35 voor Vandoorne)! In feite betekende dat niet meer dan dat de twee achteraan zouden moeten starten. Daar kwamen ze echter nog goed mee weg, aangezien in eerdere jaren straffen die niet uitgezeten konden worden, werden gecompenseerd met een tijdstraf tijdens de race, of als we nog verder terug gaan in de tijd, werden meegenomen naar de volgende Grand Prix. De FIA vond echter terecht dat een gridstraffentotaal van 75 onzinnig was en bovendien de sport totaal ongeloofwaardig maakte. Doordat er per Grand Prix bovendien vaak veel coureurs met gridstraffen waren, leek de startopstelling op een heuse 'gridstraffenbingo'. Door de complexiteit van het gridstraffenmodel wisten zelfs F1-journalisten, TV-stations en wedstrijdleiders pas na lang beraad wat de startvolgorde zou worden. De Grand Prix van Italië vormde daarbij het absolute dieptepunt, waarbij slechts twee coureurs op hun oorspronkelijke positie van start gingen.

Voor 2018 besloot het bestuursorgaan de regels aan te passen. Iedereen met meer dan vijftien plaatsen gridstraf werd achteraan gezet. In het geval dat er meer coureurs waren met de maximale gridstaf, mocht diegene die de nieuwe componenten als eerste de baan op stuurde, vóór de anderen starten. Wederom slaagde men er echter niet in om met een goed doordacht en overzichtelijk systeem te komen. Het gevolg was namelijk dat men zich ruim tien minuten voor aanvang van een vrije training aan het einde van de pitstraat verdrong om zich maar te verzekeren van de beste denkbare (of minst slechte) startplaats te verzekeren. Bovendien was daarmee de noodzaak om er in de kwalificatie eens goed voor te gaan zitten weg, en dus besloot de FIA de regels opnieuw bij te stellen. Per 2019 wordt de startvolgorde van de coureurs met vijftien gridstraffen of meer bepaald aan de hand van de kwalificatietijden, geheel in lijn met waar een kwalificatie voor bedoeld is. Het eenvoudigweg de baan op gaan om maar aan deelname te voldoen, moet daarmee tot het verleden behoren.